የሳምንቱ ገጠመኝ

ሰሞኑን መነጋገሪያ ከሆኑ ርዕሰ ጉዳዮች መካከል አንዱ፣ የብፁዕ አባታችን አቡነ ማቲያስ የሰንደቅ ጋዜጣ አዘጋጅ ፍሬው አበበን በወንጀል ከሰው በፍትሐ ብሔር ደግሞ 100 ሺሕ ብር ካሳ መጠየቃቸው ጉዳይ ነው።

ዲያቆን ዳንኤል ክብረት ‹‹ፓትሪያሪኩ ለኢትዮጵያ የደኅንነት ሥጋት፣ ለምዕመናን የድህነት ሥጋት፤›› በሚል ርዕስ የጻፈውን ‹‹የፓትርያሪኩን ክብር ያጎድፋል›› ያሉትን ጽሑፍ አትመኃል በማለት ነው ‹‹ብፁዕነታቸው›› ክስ የመሠረቱት።

ለብፁዕ አባታችን ‹‹ውኃ ሽቅብ ፈሰሰ›› ይሉት ዓይነት ድፍረት ውስጥ ሆኜ መምከር ተመኘሁ።

ከአራት መቶ ዓመታት በፊት በኢትዮጵያ ታሪክ ውስጥ ትልቅ ቦታ ያላቸው የአፄ ፋሲል አባት የሆኑት አፄ ሱስንዮስን ዜና መዋዕል ላይ ሳነብ ያገኘሁን ሐሳብ በመጥቀስ እጀምራለሁ።

አፄ ሱስንዮስ በንግሥና መንበራቸው በትረ መንግሥቱን ጨብጠው ቅብዓ ንግሥናው ሲቀራቸው፣ በየቦታው የሚነሳባቸውን የዙፋን ተቀናቃኝ እየተዋጉ በማሸነፍ የጦረኛ ልባቸው ጫፍ በደረሰበት ወቅት፣ ‹‹ወረኛ›› አላስቀምጥ አላቸው። እንግዲህ ሐሜተኛውና አድመኛው ለሥልጣናቸው መርጋት ትልቁ ፈተና ነው ብለው በማመናቸው አድማው ወደ በረታባቸው ወደ ሰሜን ኢትዮጵያ ‹‹ክተት ሠራዊት›› ብለው ጳጳሳቸውን አባ ስምኦንን አስከትለው ወደ ትግራይ ዘመቱ፡፡

መንገዳቸውንም በዳባት፣ በደባርቅ አድርገው ሊማሊሞን ወርደው ዋልድባ ገዳም ደረሱ። እግረ መንገዳቸውንም የመናንያን አምባ ወደሆነው የዋልድባ ገዳም ዘለቁ፡፡

መጽሐፉ ቃል በቃ እንደሚለውም ‹‹በዚያም ከባህታዊያኑና በትሕርምት (በፆም፣ በተዓቅቦ፣ በቱሩፋት ሕግ፣ በአምልኮ፣ ገንዘብን ራስን ለእግዚአብሔር በመለየት፣ በመቀደስና ሰውነትን ከሚገነባ ነገር በመከልከል) ከሚኖሩት ግሑሳን (መናኒ፣ ከዓለም ሥራ የተለየ ይለዋል ትርጓሜው) መነኮሳት ጋር ተገናኘ፣ እነርሱም በመንፈስ ቅዱስ በተሞላ ሰላምታ እጅ ነሱት። (ለንጉሥ) በሚገባ በረከትም ባረኩት፡፡››

ለፀብ ሲገሰግሱ ጳጳስ አስከትለው የዘመቱት አፄ ሱስንዮስ ‹‹ዋልድባን አላልፍም›› ብለው ከገዳሙ ዘልቀው በመግባት ሲሰነብቱ፣ በድል ብዛት ያበጠው ልባቸው በመንፈሳዊነት ጎበጠ፡፡ ትዕቢታቸውም ተነፈሰ። ከዚያም ወጥተው በሽሬ አልፈው አክሱምም ሲደርሱ፣ ወረኛ ያሉትን እያስመነጠሩ መቅጣታቸውን ትተው እንደ አያት ቅድም አያቶቻቸው በአክሱም ጽዮን ሥርዓተ ንግሥናቸውን ቅብዓ መንግሥቱን ቅርጸቱን (በሲመቱ ጊዜ የሚደረግ የፀጉር አቆራረጥ ሥርዓት) አድርገው፣ በአስከተሏቸው ጳጳስ አባ ስምኦን እጅ ንግሥናቸውን ተቀበሉ።

በምድራዊው እልህና የአጉል አልሸነፍ ባይነት መንፈስ ይህ ሲመት አልተገኘም። እግረ መንገዳቸውን የገጠሟቸው የዋልድባ ገዳም መንፈሳዊ አባቶች የመንፈስ ጥንካሬ አውርሰው አክሱም ጽዮን ስላደረሷቸው እንጂ።

ብፁዕ አባታችን በሥጋዊ የልብ እብጠት መንፈሳዊነት አይመራምና ወደ ፍርድ ቤት በሚወስደው መንገድ ካለ ገዳም ወይም ደብር ጎራ ብለው ትንሽ ቢቆዩ መልካም ነው።

የአስታራቂነትና የገላጋይነት ሚና ያለው ‹‹መንፈሳዊ አባትነት›› ወደ ከሳሽና ወንጃይነት፣ የመቀየሩ ሚስጥር ከመንፈሳዊ አስተሳሰብና አኗኗር የራቀ ዓለማዊ ሕይወትን ማዘውተር ነውና ብፁዕ አባታችን ወደ ችሎት ሲሄዱ እግረ መንገድዎን ወደ ቤተ ክርስቲያን ጎራ ይበሉ። አምላካችን አገራችንንና ቤተ ክርስቲያናችንን ይጠብቅልን!!

(ያሬድ ሹመቴ፣ በፌስቡክ ገጹ ያሰፈረው)